Tę najbardziej barwną dzielnicę Buenos Aires zbudowali włoscy imigranci, którzy klecili swe domy wzdłuż wąskiego Riachuelo. Oba brzegi kanału są szczelnie upakowane magazynami i rzeźniami. Swój bajecznie kolorowy wygląd La Boca zawdzięcza zarówno jaskrawo pomalowanym domom stojącym wzdłuż deptaku Caminito, noszącego nazwę popularnego tanga wykonywanego przez Carlosa Gardela, jak i, niestety, brudnym plamom ropy i innym toksycznych zanieczyszczeniom niesionym przez wody Riachuelo.

W dzielnicy La Boca znaleźli schronienie liczni imigranci. Brytyjski dyplomata James Bryce opisał tutejsze zabudowania jako „brudne i plugawe… drewniane otwory okien zieją pustką jak dziury w starym ubraniu”. Jednakże La Boca cieszy się opinią dzielnicy artystycznej, co jest w największym stopniu zasługą malarza Benita Quinqueli Martína. Obecnie mieszkają tu także robotnicy, których dumą jest tutejsza drużyna piłki nożnej Boca Juniors.

W dawnym domu i pracowni Quinqueli Martína, przy ulicy Pedro de Mendoza 1835, mieści się obecnie Museo de Bellas Artes de La Boca (Muzeum Sztuk Pięknych).

Biorąc pod uwagę rzeźbę terenu i jego geologiczną przeszłość, nie można się dziwić, że powstał tu wodospad. Płynąca przez południową Brazylię rzeka Iguazú przecina bazaltowy płaskowyż, który kończy się tuż powyżej jej ujścia do Parany.

W miejscu gdzie kończy się skorupa lawy, na leżące 70 m poniżej skały osadowe spada co najmniej 5000 metrów sześciennych wody na sekundę. Rzeka tuż przed krawędzią wodospadu rozdziela się na wiele ramion, tworząc w ten sposób kilka odrębnych cataratas.

Najbardziej widowiskowa jest półokrągła Garganta del Diablo (diabelska gardziel), którą można obejrzeć, przy akompaniamencie ogłuszającego huku i wszechobecnej przemaczającej wszystko mżawki, podczas wycieczki statkiem lub dzięki sieci wiszących mostków – pasarelas.

Pomimo nieustających prób rozbudowania infrastruktury turystycznej liczący 55 tys. hektarów Parque Nacional Iguazú zdołał zachować swój charakter i nadal jest królestwem tropikalnych lasów, z ponad dwoma tysiącami zidentyfikowanych gatunków roślin, mnóstwem owadów, czterystoma gatunkami ptaków oraz licznie występującymi ssakami i gadami.

Według legend Indian Guaraní, wodospad Iguazú powstał na rozkaz boga lasu. Pewien wojownik zakochał się w dziewczynie, która spodobała się leśnemu bóstwu. Gdy para kochanków uciekała łodzią w dół rzeki, zazdrosny bóg sprawił, że dno rzeki obsunęło się nagle tuż przed zbiegami. Dziewczyna wpadła w przepaść i wtedy bóg zamienił ją w skałę na dnie wodospadu, a wojownika w drzewo rosnące na krawędzi urwiska, by oboje patrzyli na siebie przez wieki.

Nurt rzeki Iguazú jest wyjątkowo silny i szybki; niejeden turysta został wciągnięty w jej szalejące odmęty, a rozpaczliwa walka o życie kończyła się dramatycznie w pobliżu Isla San Martín.

Dzika przyroda tych terenów to potencjalne źródło jeszcze innych zagrożeń. W 1997 r. jaguar zagryzł dziecko. Zwiedzający powinni zatem uważać na dzikie koty, absolutnie ich nie drażnić, a w przypadku spotkania z nimi „twarzą w twarz” nie wpadać w panikę. W takiej sytuacji należy mówić do zwierzęcia spokojnym, ale głośnym głosem, nie odwracać się doń plecami i nie uciekać, ale próbować sprawić na napastniku wrażenie, że jest się od niego większym i silniejszym.

Niestety, nie tylko zwierzęta mogą stanowić zagrożenie – na turystów czyhają także dwunożni grabieżcy. Zjawisko parkowych kradzieży nie przybrało jeszcze, co prawda, masowego charakteru, ale coraz częściej słyszy się o takich przypadkach.

Przed obejrzeniem samego wodospadu warto wspiąć się na wieżę, z której roztacza się wspaniały widok na okolicę. Należy to jednak uczynić przed południem, zanim autobusy wycieczkowe przywiozą tłumy turystów. Opuszczając to odwiedzane tłumnie miejsce i idąc dalej w dół, można darmowym promem przedostać się na Isla Grande San Martín, która oprócz wspaniałych widoków oferuje także schronienie przed hałaśliwym tłumem wycieczkowiczów.

Powódź uszkodziła wiszące ścieżki wiodące nad Garganta del Diablo, ale wodospad można także podziwiać z punktu widokowego przy drodze do Nandú oraz z pokładu pływającego tam promu. Widok wodospadu jest imponujący i przywodzi na myśl wyobrażenia pierwszych żeglarzy z Europy, którzy po dotarciu tutaj, widząc kaskady wody z ogłuszającym hukiem spadające w mroczne otchłanie, wyobrażali sobie, że dopłynęli do krańca ziemi.

W produkcji roślinnej istotną rolę odgrywają nadal uprawy zbożowe, zajmujące około połowy gruntów ornych. Podstawowe zboża to pszenica i kukurydza, uprawiane przede wszystkim na terenie Pampy. Blisko 1/3 zbiorów pszenicy przeznacza się na eksport. Mniej więcej od 1960 roku zaczęto uprawę sorgo. Jęczmień, żyto i owies mają lokalne znaczenie w rejonach o chłodniejszym klimacie, głównie w północnej części Patagonii.
W roku 1993 zebrano w Argentynie: 10 mln t pszenicy, 11,3 mln kukurydzy, 500 tys. t ryżu, 550 tys. t jęczmienia, 600 tys. t owsa, 40 tys. t żyta.
Do najczęściej uprawianych roślin oleistych należą : soja, słonecznik, uprawiany przede wszystkim na terenach Pampy, oraz orzeszki ziemne, glówny ośrodek uprawy w prowincji Cordoba. Uprawa lnu w celu uzyskiwania siemienia lnianego, wprowadzona przez imigrantów rosyjskich, istniała na dużą skalę jeszcze w latach 40., obecnie jej znaczenie jest minimalne na skutek konkurencji Stanów Zjednoczonych. W prowincjach podgórskich uprawia się oliwki, a na obszarze Międzyrzecza powstały plantacje drzewa tungowego.
Ziemniaków uprawia się niewiele, głównie „na zapleczu” stolicy; znany też jest ziemniak słodki – batat. W „oazach” na przedgórzu Andów jest rozwinięta uprawa trzciny cukrowej, będącej podstawą w produkcji cukru w Argentynie. Bawełnę uprawia się w Chaco. Z roślin używkowych od dawna jest znana herbata paragwajska (yerba mate), rozpowszechniona w prowincji Misiones; ostatnio w Międzyrzeczu wprowadzono herbatę właściwą. W Międzyrzeczu i w prowincjach andyjskich jest uprawiany tytoń.
W Ameryce Łacińskiej Argentyna zajmuje pierwsze miejsce w uprawie winorośli. Winnice znajdują się głównie w prowincjach San Juan i Mendoza (w strefie przedgórzy Andów 70% wszystkich winnic w Argentynie). Jest to największa koncentracja winnic w całej Ameryce Łacińskiej. Wyjątkowo korzystne warunki termiczne, glebowe, wilgotnościowe pozwalają na uprawę najszlachetniejszych i najbardziej wydajnych odmian. W regionie tym zbiory winogron stanowią blisko 90% zbiorów całego kraju. W piwnicach win Mendozy produkuje się najlepsze gatunki win, które można porównać tylko do najlepszych win hiszpańskich. W całej północnej Argentynie rozpowszechnione są gaje pomarańczowe i cytrynowe. Ma też znaczenie, nie spotykana gdzie indziej w Ameryce Południowej, uprawa jabłoni. Sady jabłoni są skupione w dolinie Rio Negro w północnej Patagonii. Większość zbiorów przeznacza się na eksport do innych krajów południowoamerykańskich, gdzie jabłka są uważane za owoc luksusowy.
Hodowla pozostaje szczególnie ważną dla gospodarki światowej gałęzią rolnictwa argentyńskiego. Czołowe miejsce zajmuje ekstensywna hodowla bydła rogatego- pogłowie jego przekracza 50 mln sztuk, z czego około 2/3 przypada na region Pampy. Przeważa hodowla bydła mięsnego. Hodowla bydła mlecznego była jeszcze w okresie międzywojennym niemal nie znana, dopiero w latach 40., zaczęto ją rozwijać w pobliżu głównych miast, a także na obszarze Międzyrzecza.
Dużą rolę odgrywa również hodowla owiec, mająca zresztą najstarsze tradycje. Obecnie hoduje się je w różnych regionach kraju, głównie jednak we wschodniej części Pampy oraz w Patagonii.
Przyrost ten świadczy o zaufaniu do trendów rozwojowych w Argentynie ze strony zagranicznego przemysłu samochodowego, który produkuje tu opierając się na własnych filiach. W koprodukcji z Mazdą mają być wytwarzane pojazdy użytkowe.
Stocznie znajdują się w Buenos Aires i Ensenadzie, fabryka samolotów w Cordobie, a maszyny rolnicze wytwarzane są w Buenos Aires i w Cordobie. Przemysł chemiczny reprezentują fabryki mas plastycznych, farb i lakierów, farmaceutyczne i perfumeryjne, zlokalizowane są głównie w Buenos Aires. Na uwagę zasługuje także przetwórstwo ropy naftowej oraz rozwinięta produkcja barwników, a zwłaszcza przeróbka chemiczna najcenniejszego drzewa Argentyny- kebraczo- zawierającego w drewnie dużą ilość taniny, cennego garbnika stanowiącego tradycyjnie ważny artykuł eksportowy. Argentyna jest największym producentem i eksporterem taniny na świecie. Roczna produkcja crewna nie pokrywa zapotrzebowania krajowego i w tych warunkach Argentyna zmuszona jest do importu drewna użytkowego.
Duże znaczenie odgrywa przemysł spożywczy, a zwłaszcza mięsny, reprezentowany przez kombinaty mięsne. Dostarczają one na rynki światowe mięsa mrożone i chłodzone, ich produkcja w ostatnich latach wynosi ok. 2,7-3 mln t mięsa, przy czym na eksport przeznacza się średnio ok. 250-300 tys. t. Największe zakłady mięsne znajdują się w Buenos Aires, La Plata, Rosario, Zarate i Santa Fe. Duże znaczenie ma również produkcja wyrobów skórzanych, włókienniczych oraz celulozowo- papierniczych. Przemysł celulozowy i papierniczy pracuje przede wszystkim na surowcu importowanym w Brazylii i Kanady, co przesądza o jego lokalizacji w pobliżu portów, głównie w aglomeracji Buenos Aires; tam też skupia się większość przemysłu włókienniczego. W produkcji spożywczej ważna jest produkcja wina, mająca znaczenie światowe (4 miejsce) oraz olejów roślinnych, mąki i cukru. Przemysł cukrowniczy i owocowo- warzywny skupia się głównie w rejonach przedandyjskich. W aglomeracji stołecznej i innych miastach Pampy jest rozwinięty przemysł młynarski i tłuszczowy. Wiele artykułów przemysłu spożywczego jest eksportowanych.

Argentyna jest w głównej mierze krajem rolniczym. To jeden z najważniejszych światowych producentów pszenicy, wełny i mięsa. Blisko 1/3 zbiorów pszenicy przeznaczana jest na eksport. Ważne są także uprawy kukurydzy i roślin oleistych. Pastwiska i grunty orne stanowią ponad 60 % powierzchni kraju.

Dominującym kierunkiem w rolnictwie jest hodowla. Coraz większe znaczenie nabierają obecnie uprawy roślin plantacyjnych: bawełny, trzciny cukrowej, tytoniu oraz owoców cytrusowych - przede wszystkim pomarańczy i cytryny. Argentyna zajmuje pierwsze miejsce wśród krajów Ameryki Łacińskiej, a czwarte w świecie, w uprawie winorośli i produkcji wina. Istotna jest także uprawa jabłoni, nie spotykana w żadnym z pozostałych krajów kontynentu.

Lasy stanowią ok. 22 % powierzchni kraju, a pozyskiwane drewno przeznaczane jest głównie na budulec. Z drewna bardzo twardego drzewa kebraczo pozyskuje się taninę, garbnik używany do garbowania skór oraz w przemyśle chemicznym i farmaceutycznym. Argentyna jest największym producentem i eksporterem taniny na świecie (95%).

Kraj posiada bogate złoża surowców mineralnych i energetycznych. Największe znaczenie w przemyśle energetycznym ma wydobycie ropy naftowej. Argentyna zajmuje pod tym względem trzecie miejsce w Ameryce Południowej. Obfite są również złoża gazu ziemnego i uranu. Są tu także znaczne zasoby berylu, bardzo cenionego w przemyśle elektronicznym.

W przemyśle przetwórczym główne znaczenie ma przemysł maszynowy, w tym produkcja samochodów, w której Argentyna zajmuje drugie miejsce w Ameryce Południowej. Istotny jest również przemysł związany z przetwórstwem spożywczym, zwłaszcza mięsnym, oraz produkcja wyrobów skórzanych, włókiennicznych i celulozowo-papierniczych.

Obecnie silnie rozwija się turystyka. Argentyna zajmuje pierwsze miejsce w Ameryce Południowej pod względem ilości miejsc noclegowych

Kultura i sztuka argentyńska jest silnie zakorzeniona w tradycji europejskiej. Ukształtowała się pod wpływem licznie przybyłych tu emigrantów ze “Starego Świata”. Elementy tych tradycji odzwierciedlają się w rzemiośle, muzyce i literaturze oraz w popularności niektórych sportów, np. piłki nożnej i polo.

Językiem urzędowym jest hiszpański, ale wielu imigrantów zachowało swą tradycyjną mowę, m.in. w Trelew w Patagonii, ojczystym językiem posługują się przybyli tu w XIX wieku Walijczycy. W powszechnym użyciu są także języki indiańskie, takie jak mapucze, guarani, tobas, matacos. Używane są przez rdzennych mieszkańców tych terenów. Religią państwową jest katolicyzm. Jednak powszechne są również odbiegające od doktryny ludowe wierzenia, jak spirytualizm i kult zmarłych. Tłumy pielgrzymów odwiedzają groby znanych postaci. Przedmiotem kultu są również portrety narodowych bohaterów, jak Juana i Evity Peron czy Carlosa Gardela.

W sztuce, zwłaszcza użytecznej, ujawniają się tendencje do monumentalizmu. Widoczny jest jednak zwrot ku awangardzie i ruchom antytradycjonalistycznym. Wśród pisarzy argentyńskich międzynarodową sławę zdobyli Julio Cortazar, Jorge Luis Borges, Ernest Sábat, Manuel Puig, Osvald Soriano, a wśród filmowców - Luis Puenzo, Eliseo Subiel, Hector Babenco i Maria Luisa Bemberg. Warto także nadmienić, iż w Argentynie powstała spora część literackiego dorobku Witolda Gombrowicza m.in. “Transatlantyk” i “Ślub”.

Argentyna zasłynęła na świecie jako ojczyzna tanga. Niegdyś był to taniec wyłącznie najbiedniejszych z przedmieścia Buenos Aires. Był zakazany w “wyższych sferach”, gdyż uznawano go za niemoralny. Obecnie tango jest jednym z najpopularniejszych tańców latynoamerykańskich, należącym do klasyki.

Wśród turystów popularne są odbywające się w całym kraju tradycyjne targi. Można na nich nabyć oryginalne wyroby rzemiosła lokalnych artystów.

W budownictwie argentyńskim zaznaczają się wpływy architektury hiszpańskiej. Widoczne są one przede wszystkim w obiektach sakralnych, a także w domach mieszkalnych. Często są w nich znane z Hiszpanii patia, kolumnowe portyki, balkony i tarasy.

W północno - zachodnim regionie kraju, w położonych w wąwozach Puny de Atacama wioskach indiańskich, zachowały się liczne, malownicze kościoły, cenne zabytki architektury kolonialnej z XVI-XVII wieku. W regionie tym znajdują się również ruiny starych twierdz Inków oraz miasta, które zachowały kolonialny plan zabudowy, takie jak Salta, San Salvador, San Miguel de Tucuman. W Cordobie natomiast, trzecim co do wielkości mieście Argentyny, wśród licznych zabytków z czasów kolonialnych, zachował się gmach najstarszego uniwersytetu w Argentynie z 1616 roku.

Argentyna położona jest w południowej części Ameryki Południowej nad Oceanem Atlantyckim. Z wycieczki last minute do Argentyny najlepiej skorzystać w okresie od grudnia do marca, kiedy to woda jest najcieplejsza, a temperatury powietrza są najwyższe i wynoszą średnio od 27°C do 30°C.

Na wakacje do Argentyny turystów przyciąga bogactwo i różnorodność natury i krajobrazów, tropikalne puszcze, jeziora, imponujące szczyty górskie, monumentalne lodowce oraz piękne, piaszczyste plaże.
Wschodnia część kraju to tereny nizinnej pampy podczas, gdy zachodnia część Argentyny zdominowana jest przez góry Andy o ostrej rzeźbie. Znajduje się tu najwyższy szczyt obu Ameryk- Aconcagua o wysokości 6962 m. n. p. m. Andy są rajem dla miłośników turystyki górskiej. Ponadto wiele możliwości aktywnego wypoczynku dają spływy górskimi potokami, lotniarstwo oraz windsurfing.

Do najciekawszych miejsc turystycznych Argentyny, bardzo licznie przyciągających turystów na wycieczki, należy niezwykle widowiskowy, najpiękniejszy na świecie wodospad Iquazu, wysokogórski park Aconcagua, polodowcowe jezioro Nahuel Huari, Półwysep Valdes z bardzo ciekawą przyrodą i atrakcyjnymi plażami, ogromy park narodowy Los Alerces, park narodowy Los Glaciares z fantastycznymi tworami skalnymi i polodowcowymi oraz nadmorski park narodowy Ziemi Ognistej- Tierra del Fuego.

Głównym miastem, które cieszy się największą popularnością jest oczywiście Buenos Aires- stolica tanga. Będąc tu na wakacjach warto zobaczyć Plaza de Mayo z okazałymi budowlami i katedrą, w której znajduje się grobowiec Jose de San Martin, pałac prezydencki- Casa Rosada, czyli Różowy Dom, plac San Martin z Wieżą Anglików, majestatyczny Teatr Kolumba oraz główny deptak spacerowy Calle Floryda. W Buenos Aires znajduje się wiele malowniczych restauracji oferujących mnóstwo atrakcji i rozrywki dla turystów.

Doskonałych warunków do wypoczynku dostarczają szerokie, rozległe i piaszczyste plaże wybrzeży Argentyny oraz duży wybór hoteli o zróżnicowanych standardach, które gwarantują wiele atrakcji i udogodnień dla turystów.